Taşmadan dolmak gerek, damla damla.
Gözlemler ve deneyimlerken hayatı,
Garip bir tiksinme geliyor içime,
Görüyorum insanın ne kadar havaya girdiğini ve kendini dahi kandırmayı nasıl başardığını.
O kibir, kendini dünyanın merkezine koymasını sağlayan,
Önce içine bir heyecan dolduruyor, yükseliyorsun.
Sonra kendinden sıyrılıp biraz geri çekilip, tıpkı bir filmden sahneler izler gibi kendine baktığında,
aslında ne kadar da sahte ne kadar kırılgan olduğunu anlıyorsun.
Elbette geç oluyor, aslında ne kadar kırılgan olduğunu anladığında,
çünkü çoktan parçalara ayrılmış oluyor, ihanete uğramış hissediyorsun.
Dolarken, daha çok var sanıyorsun kabın taşmasına.
Her bir damla tecrübedir, tadını çıkarmak lazım diyorsun.
Oysa kap dolmakta, boşluk azalmakta.
O kap senin hayatınsa, dolmak değil, boş kalmak olmalı amaç.
Yerleşmek, mayalanmaktır; Hareket, deneyimlemek.
Sadece mayalanmak değil, bir yandan boşalmak gerek.
Taşmadan dolmak, dolarken boşalmak,
Doğumla ölüm arasında yaşamak gerek,
Kibirden uzaklaşarak, hayat önünde eğilerek.
